Po raz pierwszy od dłuższego czasu spędziłam cały weekend w domu. Wiadomo, kiedy pogoda to i powód do socjalizacji większy. Patrząc na deszczową prognozę zacierałam ręce i snułam plany, ile to ja nie posprzątam, poukładam, poczytam, popracuję nad doskonaleniem siebie... ;-) a i tak skończyło się jak zwykle, czyli w kuchni. :-) W sobotę wpadłam w ciąg gotowania i nikt nie był w stanie mnie zatrzymać ;-) Dlatego przez najbliższe dni będziecie oglądać (i mam nadzieję również czytać) kolejne odsłony weekendowych szaleństw.
Na początek ciasto, które mnie zachwyciło, choć nie jestem fanką ciast drożdżowych. A szczególnie mozolnego przygotowywania. No bo jak tak pomyślimy: kruche zagniatamy i hop do pieca, o biszkoptach, proszkowych i francuskich mrożonych nie wspomnę. ;-) A przy drożdżowym - zaczyn, wyrabianie ciasta (jeśli ręką to trzeba trochę popracować ;-), wyrastanie itd. Mnóstwo czasu, czyli ciasto nie na nasze czasy.
Ale korzystając z wolnej, leniwej niedzieli i śliwek, które pięknie obrodziły w tym roku pokusiłam się o wypróbowanie tego przepisu.
I rezultat przeszedł moje oczekiwania... :-)
